سیاهی جلوی چشمان حقیقت را گرفته  اما دعای او چه میشود ؟؟ او که پس از عبور از جاده های پست و بی ارزش میخواهد دوباره متولد شود . اما بی پناه است وقتی که دستان پر از گناهش را به سمت تنها یاورش دراز میکند . تنها ......

دلش میخواهد مرگ به او خنده کند و او لبیک گویان به سراغش بشتابد ، گرچه سخت است و برای او ناگوار اما :

                             «.. از اجل هم نازها باید کشید ..»

ای کاش زمان یاریش میکرد و به عقب میرفت ، زمان هم طاقت بار گناهان او را ندارد ........

                          مرگ من روزی فرا خواهد رسید :

                       در بهاری روشن از امواج نور

                       در زمستانی غبار آ لود و دور

                       یا خزانی خا لی از فریاد و شور

                                            ***     

                       خاک میخواند مرا هردم به خویش

                        میرسند از ره که در خاکم نهند

                        آه ، شاید عاشقانم نیمه شب

                        گل به روی گور غمناکم نهند....